"Była nieprzytomna". Podano przyczynę śmierci Stanisławy Celińskiej
Stanisława Celińska zmarła niespodziewanie 12 kwietnia. Tragiczna informacja pojawiła się tego dnia na oficjalnym profilu artystki w mediach społecznościowych.
"Z wielką rozpaczą muszę Państwa poinformować, że dziś po południu odeszła Nasza Stasia. Mam wielką nadzieję, że spotkała się już z Bogiem, którego tak bardzo kochała. Stasia była Wspaniałym Człowiekiem, Najlepszym jakiego znałam…" – czytamy we wtorkowym poście, który pojawił się na profilu Stanisławy Celińskiej na Facebooku.
Przyczyna śmierci Stanisławy Celińskiej. Artystka miała dostać zapaści
Okazuje się, że w ostatnim czasie stan zdrowia Celińskiej nagle się pogorszył. "Super Express" przywołuje jej ostatni występ, który odbył się 26 kwietnia w Gdańska. Był to jeden z koncertów w ramach jubileuszowej trasy "Atramentowe 10 lat". Tego dnia aktorka ani razu nie wstała z wózka inwalidzkiego, na którym pojawiała się w ostatnim czasie na scenie z powodu nasilających się problemów z plecami. Wiadomo, że już wtedy nie czuła się najlepiej. Po występie wróciła do Warszawy. Kilka dni później, dokładnie 4 maja, pojawiła się informacja o odwołaniu koncertu artystki zaplanowanego na 23 maja w Białych Błotach. Wtedy jeszcze nikt nie miał świadomości, jak poważny jest stan artystki. Okazuje się, że trafiła do szpitala.
– Kilkanaście dni temu Stanisława dostała zapaści. Trafiła do szpitala, w którym przez ostatnie doby była nieprzytomna – przekazał informator "Super Expressu".
Kim była Stanisława Celińska?
Stanisława Maria Celińska-Mrowiec urodziła się 29 kwietnia 1947 r. w Warszawie. Zdała maturę w XLI Liceum Ogólnokształcącym im. Joachima Lelewela w Warszawie. W 1969 r. ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Teatralną w Warszawie. Była jednym z założycieli kabaretu studenckiego "Coś". Brała udział w programach muzycznych i spektaklach Studenckiego Teatru Satyryków.
Występowała w warszawskich teatrach: Współczesnym (1969-1974, 1981-1983, 2006-2011), Nowym (1983-1988), Dramatycznym (1989-1990), Studio (1995-2003) i Kwadrat, a także w Teatrze Nowym w Poznaniu (1990-1991). Występowała także w Teatrze Telewizji i Teatrze Polskiego Radia.
W 1984 r. premierowo wystąpiła w monodramie De Profiundis według Pieśni Jana Kochanowskiego i biblijnej Księgi Hioba w przekładzie Czesława Miłosza. Jako aktorka filmowa zadebiutowała rolą Żydówki Niny w filmie Andrzeja Wajdy "Krajobraz po bitwie" (1970). Zagrała w filmach, takich jak: "Piżama" (1971) Antoniego Krauze, "Na przełaj" (1972) Janusza Łęskiego, "Hipoteza" (1973) Krzysztofa Zanussiego i "Nie ma róży bez ognia" (1974) Stanisława Barei. Sympatię widzów zyskała dzięki roli Agnieszki w dramacie Jerzego Antczaka "Noce i dnie" (1975). Z kolei za rolę dozorczyni w dramacie Feliksa Falka "Joanna" (2010) otrzymała nagrodę Orła za najlepszą drugoplanową rolę kobiecą. Telewizyjną rozpoznawalność zyskała dzięki rolom serialowym. Zagrała m.in. Bożenę Lewicką w serialu "Alternatywy 4", Janeczkę w "Samym życiu" i Halinę Czajkę w "Mamuśkach". Została również bohaterką filmu dokumentalnego Marty Węgiel "Dekalog pewnej aktorki, czyli Stasia Celińska" (2001).
Wielokrotnie brała udział w Przeglądzie Piosenki Aktorskiej. Do klasyki przeszedł jej występ z piosenką "Uśmiechnij się! Jutro będzie lepiej!" w 1994 r. Jej mężem był aktor Andrzej Mrowiec, z którym miała dwoje dzieci: córkę Aleksandrę i syna Mikołaja.